लेखक : सौ. गौरी तारे -कित्तूर
लहानपणापासून मला खूप आवडते. कुत्रा, मांजर, कासव, मासे, पक्षी अगदी वासरू सुद्धा मी पालेलं आहे. तू कुत्रा घराच किंवा असच मला वाटतं.
201 मध्ये मोठ्या माणसाचे अहो ( लग्न आ रहा मी अमेरीकेत गेले . ही उणीव फारच जाणी आता । संपूर्णचं प्रेम हे फारच वेगळं. अगदी मनापासून अपेक्षा न ठेवता प्रेम. प्रेमाचे शुद्ध रूप मात्र चालेल. एका महिन्याच्या कामी आम्ही दोघींना एक महिना राहू द्या. आमच्या घरा निळाशार समुद्र होता. मी रोज मध्यम राजकारण बसव. आई माझे मित्र एका मुलाची कुत्र्याशी बो. तो रोजमाइनशेजारी बसचो. मी त्याच्यासाठी खा ईलख जायचे. फक्त न बोलता आम्ही तासंतास समुद्र मुक्त बघता बसायचो. इतकं सर्वश्रेष्ठ फीलिंग नंद. ती सतत कळी मला निघत होती. बस्स! मी मनापासून टाकलं. अमेरीकेत गेल्यावर कुत्रा दत्तक घ्यायचा म्हणजे घ्यायचा.
वैयक्तिक कुत्रा दत्तक घेणे खूप सारे न पचवून शेवटी आम्हाला एक कुटुंब म्हणून, ज्यांचा प्रजनन हा व्यवसाय. 10 गोल्डन रिट्रीव्हर जातीच्या पिल्ल एक पिल्लू निवड म्हणजे काय गंमत ना?! तर एक गुबदुल गुबगुबीत पिल्लू सारखं माझ्या मागे येत जात. त्याला मी खूप आवडते अणि मला तो. पुढेऊलं, हेलाच नेयात. मोठ्या माणसांसाठी हे फार नवीन, त्याला गंमत वाटते. पिल्लाचं नाव आम्ही “जोई” असं ठेवलं. निघताना त्याच्या आईने मला त्याचं एक खेळणं दिलं, जसं काही तिला कळलं. मी पण तिला न बोलता 'जोईला अगदी मनापासून जपीन' असंभव प्रॉमिस दिलं.
जो बरोबर आला आणि आमचं घर एकाचं भरून ऊर्जेन गेलं. त्याच्या हिशोबाने व्हायला लागले. आम्ही जास्त रमू लागलो आहोत. रोजची दिनचर्या खूप वेगवान. आता आळस करत बसायला आमच्याकडे वेळ. त्याला बेसिक शिस्त लावायला त्याला एका कुत्र्याची शिस्त लावणारी शाळा टाकली. एक दिवसाचा कोर्स बर्ं का ! हा खूप मस्तीखोर जोई गेल्यावर अगदी शहाण्या मुलासारखं वाचा अणि आला की परत मस्ती मोड ऑन. वाक्याला पूर्ण मराठी समजायला लागलं.
आम्ही आमच्या चंच माणसाचं नाव घेतलं. एक प्रकारचा शांतपणा त्याच्यात आला. तांबडा माणसाशी माझा म्हणजे मुलाशी छान खेळ निवडा. तांबडा माणसाला जोईनीच रांगायला शिकवलं. आम्ही त्याला संत जोई म्हणू लागलो. आता जो ठकूबाईच्या माझ्या म्हणजे लहान मुलीच्या मागे तिनी टाकलेले संत पालक फिरत असतो. चालता फिरता व्हॅक्युम क्लिनर असंसंग त्याचं नाव पडलंय.
जी लहान मुलं लढवता विरोधाभास, ती जास्त असमतोल मला वाटते. आमच्याकडे आईस्क्रीम कधी आणला की छोटा माणूस आठवडा जोईसाठी एक कपडा आणतो. बाहेर जाऊ शकत नाही तर आधी विचारतो, “तिथे जोई चालेल ना, आपण नाही बसू.” ठकूबाईचा माणूस सांगतो, हा आमचा दादा आहे. मला खूप आवडतं हे. प्राणी किती तरी आपल्या घराचा सदस्य आहे आणि त्याचा आदरभाव हवा हा फार महत्त्वाचा संस्कार आहे.
जोई आणि माझी बाजू घट्ट आहे की नाही, बोलता सुद्धा मला त्याच्या मालकी गोष्टी कळतात. नुसता बेचिराख हे मला समजले आहे की पाणी हवं आहे, का भूक आहे, का नुसती मस्ती स्वस्थता आहे. जोई राहून आम्ही खूप गोष्टी शिकलोय. काही कारण नसताना खुश राहणे ही त्याची खासियत! तो आमच्या देशामध्ये आणि वाईट दिवसांमध्ये देखील असतो. एका गोड मित्रासारखा.
ही शब्दांमधली अशी जोडलेली मैत्रीणांचा अनुभव आला.