लेखक : सौ. गौरी तारे -कित्तूर

ਪਾਕਿਸਤਾਨ.
15 एप्रिल 'जागतिक कला दिन' होता. तटस्थ माणसाच्या चित्रकलीची होती. लहान वर्गाचा विषय होता निसर्ग आणि याच्या वर्गाला कल्पना होती. आता याला वाटलं, कल्पनिक म्हणजे अस्तित्त्वात नसलेले. मी विचार केला, "काय काढणार आहे मला सांगा मग आपण जरा प्रॅक्टिस करू." तो म्हणाला, “काळजी करू नकोस मामा सर्व समस्या शोधून काढली आहे!
"अरे वाहवाह! छान तू स्वत: बॉस स्वतः. पण माझी शेअर करशील का, कदाचित मी मदत करू शकेन. एकदा तरी आपण दाखवू मला."

खूप विचार करून, "मी मांजरीचं डोकं, त्याला मांजरीची बॉडी अणि डायसोरचे पायन असं ठरवून पुढे चालू आहे." ढॅणतडॅन!!
ते अनुभव काही बरंसेना. चित्र स्वतःला😆
मग आपला साधासुधा डायनॉसोर, सूर्य, पहाड, झाडं अशी परिस्थिती उद्भवली.
प्रतीक गो. स्थिती आला. म्हंटलं “काय मग जमलं का?” छोटा माणूस म्हणाला “हो! पहिला वर्ग. मला खूप मजा आली.
"नंबर बिंबर का रे?"

“ममा मला जमलं तसं मी काढलं. माझी मैत्रिणीनी सुंदर काढलं. इतकंच मला बघा नंबर.
“मी म्हंटलं “दुसऱ्यांना इतकं प्रोत्साहन देतो, स्वतः जरा जास्त प्रयत्न केला तर तुझा पण नंबर येईल.”
मला म्हणतो, “मला सांग, नंबर काय होईल?
“मी बस, “मस्त वाटेल तुला”
“ते तर मला आत्ता पण वाटतं.
“सामान्य माझ्या लॉजिक विचाराकडे उत्तर द्या! जसं याचं वय वाढणार आहे, तसंच या अभ्यासाचा अभ्यास, वेग वेग आता वाढेल.
मी खूप विचार केला. याला पटेल अश्या लॉजिकनी कसं सांगू की पुस म्हणजे काय?
आपण सोडाच कसा प्रयत्न केला पाहिजे आणि परत हे स्पष्ट आहे की नंबर आला नाही तरी चालतो, भाग चंचल स्पिरीट पॉवर क्वचित!

हे प्रौढांसाठीही समजणे खूप गुंतागुंतीचे आहे.😑
या वर्गाच्या प्रत्येक गोष्टीत पहिल्या पहिल्या वर्णनात आपल्याला सतत त्याचे नाव कसे सांगता येईल, पेपरमध्ये कसं सांगावं, अजून आठवणींची माहिती सापडेल याची धडपड पाहिली की आपल्याला वाटत नाही. खूप लाइटली घेतली का हे संकट?
पण नंतर आदर ही धडपड पालकांनी गुण की पसंदनी? आणि ती खरंच गरजेची असते का? स्वतःकडे नंबर यावा ही निवडीची इच्छा असते पालकांची?
काही लिमिटपर्यंत प्रोत्साहन देणे, ढकल गरजेचं आहे. कारण त्यांना या वयात माहितीच नसतं आपण काय करू शकतो. त्यांना उपलब्ध करून देणे हे पालकांचे काम आहे.
The nam असली की ती ती आपण आपण आपण आपण आपण आपण आपण प ramrयत ra ra rतो, यातून आत्मविश्वास लाभो की हे मला येत आहे. शिस्त वस्तू. आवडीचे फायदे आहेत जर ते योग्य प्रकारे समजले तर. पण सतत तेच वातावरण असलं की मग तुलना होते, ईर्षा, अपयशी ठरू शकत नाही.
स्पर्धा ही मला अवघड वाटते.
मी लहानपणी मी खूप भाग घ्यायचे. चित्रकला, हस्ताक्षर, गाणी, पेटीवादन, वक्तृत्व, नाच, निबंध. तेव्हा सच्चा सत्यच असशील. लोकांना सर्टिफिकेट असे लाड नसणे. कधी नंबर यायचा, कधी नाही. पण माझी आवड नेमकी राजकारण आहे हे समजलं आणि काय अजब जमत नाही ते कळलं

मुख्य म्हणजे आई वडिल छडी वाले मागे कधी असा कसा नंबर आला नाही. त्या गावांत एक मजा आली. प्रेम व्यापार नन!
मग मीना चखला खाऊसाठी , मी कसा , वाटलं ज्याने हा विचार भाग पाडलं त्यालाच विचारावं. खेळता खेळता खेळता माणसाला विचारलं, काय वाटतं रे कौतुकांबद्दल. त्यांच्याबद्दल एक गोष्ट सांगा. सुभाषित म्हणाला, "मी जिंकलो तर ते चांगलं आहे, हरलो तर वाईट आहे. पण बहुतेक ते चांगलं आहे कारण मी गोष्टीत चांगले झालो." इतक सोप्पं आहे बघा. मी उगाच विचार करत बसले!

या व्हिडीओच्या पालीकडे लहान माणूस त्याप्रमाणे 'एंजॉय म्हणाला' हे तितकंच मूल्य चंद्र नैका? 😁 स्वतःची एक चांगली आवृत्ती असणे हा येथे अंतर्निहित संदेश आहे आणि असावा. हो ना ?

गौरी तारे कित्तूर
#चिमूटभरसाखर

पालकत्वाबद्दल अधिक ब्लॉग येथे वाचा.