लेखक : सौ. गौरी तारे -कित्तूर

मला आणि माझा नवऱ्याला म्हणजे 'मोटा माणसाला बाहेर फिरायला, ट्रूजी पाककृती आरामदायी, ट्रेकिंगची खूप आवड. जेव्हा आपल्याला बाळ होईल तेव्हा आपण कसे पालक होऊ, चांगलं पॅरेंट आपण करू का, यापेक्षा आमच्या दोन्ही बाजूंचा विचार हा होता की आपण आपल्या विश्वाची रूपे बदलली तरी आपण ज्या गोष्टींमध्ये रमतं त्या गोष्टी देखील निवडल्या पाहिजेत. आपण ज्या गोष्टी एन्जॉय करतो त्या गोष्टी आपण आपल्या स्वतःच्या निवडक सुद्धा कराव्या.

मी देखील नियमितपणे ट्रेकिंगला जायचे. अर्थातच सावधान.

मग आमचं बाळ म्हणजे 'छोटा माणूस' आला आणि खरंच विश्व बदललं. पूर्ण वेळ अणि माझे बाळ एका ठिकाणी. खायला घालणे, फुंकर घालणे, डुलकी घेणे, पोटशूळ घालणे असंभव अखंड चक्र दिवसरात्र चालू अस. दोन अडीच महिन्यात आराम केला, चिडचिड केली, तब्येत बरी केली. मोठ्या माणसाला आता बस. मला नियमतरी ने बाबा. पर्वत बोलावत आहेत आणि मला जावे लागेल

रात्रीश्या अडीच घटनाच्या शर्वला पाहीले आम्ही सिऍटल जवळच्या एका पहाडावर उठलो. पहिला मुलगा म्हणजे धाकधूक होती, हा नीट माणूस ना? हा खूप रडणार तर नाही? नवीन স্থানে झोपेल ना? पण थोडं त्याला जुळवून घेतलं आणि थोडं आम्ही. आणि तेव्हापासून एकच आत्मविश्वास आला.
पालकत्व आणि मुलांचे संगोपन करणे मजेदार असू शकते. बाळ झाल्यावर आपल्याला घरीच राहावे लागत नाही. पालकत्व आणि मजा हातात हात घालून जाऊ शकतात.

>>हे पण वाचूया –आपल्या पालकत्वाचे शिक्षण?

मग तो अगदी सामान्य 6 ट्रायचा असताना मोठ्या रोड्स केल्या. सिऍटल सोडताना एकदा हवाई जायची इच्छा होती. लांबचा प्रवास, समुद्र, खूप वेळ कारधला विमान प्रवास, हे ठिकाण नऊ तुमच्या मुलाच्या बघा!! आम्ही हवाईला एका होम-स्टेजलो होतो. एक आजोबा-आजी राहग. आजोबा रोज घरी मस्त गरमागरम ब्रेकफास्ट बनवून द्यन अणि मग हवाईची माहिती, त्यांच्या घराच्या गमतीजमती, आजोबांचा अनुभव अशा तासनतास गप्पा रंगायच्या. मी अगदी माणसासाठी अगदी टिपिकल नवीन आईसारखं नाचणी खीर, मऊ खिचडी, पेज तूप याच्या तयारीतच असणं. त्या घरात पपईचं झाड. एकदा आजोबांनी माणसाला पपईची दिली. अगदी 2-4. मी फक्त त्याला कधी खाल्ली नाहिये. ते म्हणाले, तू आवडे पदार्थ ट्राय करणार का? तुमचे भारतीय अन्न काही दिवस दूर ठेवा आणि त्याला नवीन पदार्थ खाऊ द्या. किती खरे! सतत पूर्ण 10 दिवस खिळखिळी माणसाने नाचणीकडे ढुंकून बघता पापी, आंबा, अनस, नारळ पाणीही ताव मारला.

तो अडीच-तीन वर्षांचा असल्याने आम्ही त्याच्या लांबच्या ट्रिपला न्यायाला लागलो. कोकण, गोवा, हंपी. मागच्या नात्याने आणि मोठ्या माणसाने घाटात जिवधनाचा ट्रेक केला. त्याच्या मानाने राहत होता. पण त्याने केला ट्रेक पूर्ण. आता तो ट्रकलाच बसला की 4 स्वतःला जायला अलार्म लाऊन आनंदाने उठतो. निकास करता कपात दूध पितो, ममानी पॅक्युलर डबा न कुरकुर खातो. हे पाहिलं की आवडतं.

मग वेव्हल्या पालकाला आपण ठेऊन एक व्यक्ती म्हणून काय निवडू शकतो, ते शोधलं आणि ते जोपासलं तर पालकत्वाची मजा आपल्या आवडीनुसार आपण वापरू शकतो.

काहीजण म्हणतात ना, क्या यार अभी तो हो तुम, अभी कुछ नही कर बच्चे. मला अजबात हा फरक नाही. काय करू शकत नाही? तुम्ही तुम्ही क्षणातच असतो. एकवेळ कमी खेळणी, कमी ब्रॅण्ड जंगल चालतील पण बालपण समृद्ध अनुभवाने भरले पाहिजे. जसा अर्धा खाली मला लहानपणी भारत फिरवला, तोच फिरो किडाकूकडे पास-ऑन स्वस्थ इच्छा आहे. आणि जसे ते म्हणतात, एकदा ट्रॅव्हल बग तुम्हाला चावला की, कोणताच उतारा नसतो!

प्रथम आनंदी व्यक्ती बना आणि मग आनंदी पालकत्व, आनंदी मुले आपोआप येतील.

पालकत्वाबद्दल अधिक ब्लॉग येथे वाचा.